Protokół przeglądu oświetlenia awaryjnego

Kiedy używać tego wzoru

Wzór stosujesz przy corocznym przeglądzie instalacji oświetlenia awaryjnego — opraw ewakuacyjnych, opraw kierunkowych, podświetlanych znaków oraz central i baterii w systemach centralnej baterii. Obejmuje też rejestrowanie testów okresowych wymaganych normą i pomiary natężenia oświetlenia, jeśli zlecenie je obejmuje. Dokument sprawdza się zarówno w małym biurowcu z kilkunastoma oprawami autonomicznymi, jak i w obiekcie z centralną baterią obsługującą całą instalację.

Instalacje oświetlenia ewakuacyjnego są urządzeniem przeciwpożarowym w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r., więc podlegają przeglądowi nie rzadziej niż raz w roku na podstawie § 3 ust. 3 tego rozporządzenia. Sposób prowadzenia testów — funkcjonalnego i pełnego czasu podtrzymania — określa Polska Norma PN-EN 50172, a parametry fotometryczne oświetlenia reguluje PN-EN 1838. Warto rozróżniać oświetlenie ewakuacyjne, które podlega tym przepisom, od szerzej rozumianego oświetlenia zapasowego — w rozmowie z klientem to rozróżnienie bywa źródłem nieporozumień co do zakresu obowiązku.

Przegląd zwykle wykonuje elektryk z uprawnieniami eksploatacyjnymi albo konserwator systemu, w zależności od tego, czy instalacja opiera się na oprawach autonomicznych, czy na centrali sterującej.

Jak wypełnić krok po kroku

1. Uzupełnij nagłówek: typ systemu, liczbę opraw i znaków, deklarowany czas pracy awaryjnej oraz numer dziennika oświetlenia awaryjnego.
2. Sprawdź dostępność i czytelność dotychczasowego rejestru testów — jeśli nie istnieje, załóż go od tego przeglądu.
3. Wykonaj oględziny opraw: mocowanie, zabrudzenie klosza, uszkodzenia mechaniczne, sygnalizacja stanu gotowości.
4. Przeprowadź test funkcjonalny — symuluj zanik napięcia podstawowego i sprawdź samoczynne załączenie każdej oprawy.
5. Wykonaj test pełny czasu podtrzymania na deklarowany czas pracy awaryjnej i zmierz rzeczywisty czas do spadku poniżej wymaganego poziomu.
6. Jeśli zlecenie to obejmuje, zmierz natężenie oświetlenia na drogach ewakuacyjnych luksomierzem z aktualnym świadectwem wzorcowania.
7. Sprawdź zgodność znaków ewakuacyjnych z rzeczywistym przebiegiem dróg ewakuacyjnych po ewentualnych zmianach aranżacyjnych.
8. Wpisz ocenę dla całej instalacji i dla każdej oprawy, ustal termin następnego testu i zbierz podpisy.

Najczęstsze błędy

• Wykonanie wyłącznie testu funkcjonalnego i wpisanie go jako testu pełnego czasu podtrzymania — protokół wtedy nie potwierdza rzeczywistej sprawności baterii.
• Brak prowadzonego dziennika oświetlenia awaryjnego, przez co nie da się wykazać ciągłości testów między kolejnymi przeglądami.
• Znaki kierunkowe wskazujące trasę niezgodną z aktualnym układem dróg ewakuacyjnych po przebudowie obiektu, co w razie pożaru może wprowadzać ludzi w błąd.
• Oprawy pracujące w trybie „na jasno” wyłączane przez użytkownika ze względu na koszty energii, co eliminuje ich funkcję sygnalizacyjną na co dzień.
• Zakwalifikowanie oprawy jako sprawnej mimo czasu podtrzymania poniżej deklarowanego — to najczęstsza rozbieżność między papierem a rzeczywistością.
• Mylenie oświetlenia ewakuacyjnego z oświetleniem zapasowym, przez co obowiązek przeglądu bywa błędnie rozciągany albo pomijany.

Ręcznie czy w programie?

W małym obiekcie z kilkunastoma oprawami PDF i papierowy dziennik testów wystarczą — technik zapisuje wynik po każdym teście i tyle. Przy większej liczbie obiektów albo systemie adresowalnym z wieloma strefami ręczne prowadzenie osobnego dziennika dla każdego klienta zaczyna zajmować więcej czasu niż sam przegląd. W PPOŻ Manager wyniki testu funkcjonalnego i testu pełnego trafiają do ewidencji przypisanej do konkretnej oprawy, a protokół zbiorczy powstaje po wizycie z podpisem elektronicznym i znacznikiem czasu. Zobacz, jak wygląda taki dokument na stronie funkcji generowania protokołów.