Protokół przeglądu dźwiękowego systemu ostrzegawczego (DSO)

Kiedy używać tego wzoru

Wzór stosujesz przy okresowej konserwacji dźwiękowego systemu ostrzegawczego: centrali, wzmacniaczy, konsoli strażaka, linii głośnikowych, głośników i zasilania rezerwowego. Dotyczy obiektów, w których DSO jest wymagany przepisami techniczno-budowlanymi albo przewidziany w scenariuszu pożarowym — biurowców, galerii handlowych, obiektów użyteczności publicznej z dużą liczbą osób.

DSO jest urządzeniem przeciwpożarowym w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia MSWiA z 7 czerwca 2010 r., więc podlega przeglądowi nie rzadziej niż raz w roku na podstawie § 3 ust. 3 tego rozporządzenia. Aktualną normą dla tej grupy systemów jest PN-EN 50849, która zastąpiła wcześniejszą PN-EN 60849 — jeśli system projektowano jeszcze pod tamtą normę, warto to odnotować w protokole, ale jako informację historyczną, nie jako aktualną podstawę techniczną.

Zakres testu wykracza poza samo odtworzenie komunikatu. System ma nie tylko zagrać dźwięk, ale zrobić to zrozumiale w każdej strefie i w odpowiedniej kolejności względem innych komunikatów — dlatego protokół zawiera osobną sekcję na wyniki pomiarów poziomu dźwięku i zrozumiałości mowy, a nie tylko checklistę „działa / nie działa”.

Jak wypełnić krok po kroku

1. Wpisz w nagłówku producenta, typ i numer centrali DSO, liczbę stref nagłośnieniowych oraz numer centrali SSP, z którą system współpracuje.
2. Powiadom użytkownika obiektu o testach emitujących komunikaty głosowe, zanim rozpoczniesz czynności.
3. Sprawdź zasilanie podstawowe i rezerwowe, w tym automatyczne przełączenie na wzmacniacz rezerwowy.
4. Sprawdź nadzór linii głośnikowych — zasymuluj przerwę i zwarcie i sprawdź reakcję centrali.
5. Odtwórz komunikaty ewakuacyjne i ostrzegawcze w każdej strefie i wpisz wynik testu dla każdej z nich osobno w tabeli.
6. Przetestuj konsolę strażaka: mikrofon, przyciski wyboru stref oraz jakość i słyszalność komunikatu na żywo.
7. Zmierz poziom dźwięku i, jeśli zlecenie to obejmuje, zrozumiałość mowy w punktach wskazanych w dokumentacji projektowej.
8. Sprawdź automatyczne wysterowanie DSO z centrali SSP dla właściwego scenariusza, wpisz ocenę i zbierz podpisy.

Najczęstsze błędy

• Głośniki zamalowane po remoncie, zasłonięte sufitem podwieszanym albo zabudowane przez najemcę bez wiedzy zarządcy — dźwięk wtedy realnie nie dociera do pomieszczenia.
• Brak pomiarów zrozumiałości mowy, przy czym protokół stwierdza jedynie „komunikat słyszalny” — to nie to samo co potwierdzenie, że tekst jest zrozumiały.
• Nieprzetestowana konsola strażaka, mimo że to ona pozwala na nadanie komunikatu na żywo w sytuacji rzeczywistego zagrożenia.
• Treść komunikatów niezgodna z aktualnym scenariuszem pożarowym i podziałem na strefy po przebudowie obiektu.
• Zasilanie rezerwowe o pojemności niepozwalającej na wymagany czas pracy systemu przy zaniku zasilania podstawowego.
• Brak sprawdzenia automatycznego wysterowania DSO z centrali SSP — alarm z detekcji nie przekłada się wtedy na komunikat głosowy.

Ręcznie czy w programie?

Przy jednym obiekcie z niewielką liczbą stref papierowy protokół w zupełności wystarczy. Przy sieci obiektów z różną liczbą stref i różnymi centralami trudność jest inna: wyniki pomiarów poziomu dźwięku i zrozumiałości mowy trzeba zestawiać osobno dla każdej strefy każdego klienta, a ręczne prowadzenie takich zestawień w arkuszu szybko robi się nieczytelne. W PPOŻ Manager strefy nagłośnieniowe prowadzi się w ewidencji przypisanej do obiektu, a protokół z wynikami pomiarów powstaje po wizycie technika, z podpisem elektronicznym i znacznikiem czasu. Zobacz funkcję generowania protokołów.